Wolnomularz Polski nr 51 - Page 26

26 Z R Ó Ż N Y C H S T R O N Ś W I A T A Antonio Augusto Carvalho Monteiro (1848-1920) urodził się w Rio de Janeiro w rodzinie portugalskiej. Rodzinny majątek szybko pomnożył, handlując kawą i kamieniami szlachetnymi, dzięki czemu mógł powrócić do Portugalii i tam rozpocząć nowe życie. Ukończył prawo na Uniwersytecie w Coimbrze, interesował się nauką i sztuką. Znany był ze swoich kolekcjonerskich i bibliofilskich upodobań. Jego zbiory zawierały zarówno okazy rzadkich motyli, muszli i orchidei, jak też pokaźną kolekcję książek i innych dzieł sztuki. W ówczesnych czasach postrzegany był jako altruista i ekscentryk, jego Leroy 01 (najbardziej skomplikowany zegarek – nawet dziś prezentuje się imponująco!) wzbudzał zachwyt i podziw.  # QUINTA DA REGALEIRA K O R E S P O N D E N C J A W Ł A S N A Z P O R T U G A L I I C zy Monteiro był masonem? Niestety nie ma jednoznacznej odpowiedzi na to pytanie, jednak nie należy tego wykluczać. Posiadał on liczne znajomości wśród ówczesnej elity rządzącej, miał przyjaciół na portugalskim dworze królewskim na czele z samym królem Ferdynandem II, a więc na pewno znał masonów. Sam był katolikiem, jednak pod koniec XIX w. w Portugalii nie istniał jeszcze tak silny rozdział pomiędzy masonerią a Kościołem i wielu duchownych było powiązanych z grupami wolnolmularskimi, jak na przykład sam kardynał Lizbony. Aby zrozumieć wzajemne przenikanie się tych dwóch światów, należy wspomnieć o spuściźnie po templariuszach, czy raczej po Zakonie Rycerzy Chrystusa, bo pod taką nazwą przetrwali oni po delegalizacji zakonu w XIV w. Niewątpliwie najbardziej rozsławiony jest klasztor w Tomarze, co do którego hrabia Tomaru, premier Portugalii i jednocześnie Wielki Mistrz Antonio Bernardo da Costa Cabral miał interesujące plany, HISTORIA TEGO NIESAMOWITEGO MIEJSCA W SINTRZE SIĘGA POCZĄTKU XVIII WIEKU. QUINTA DA TORRE NICZYM SZCZEGÓLNYM SIĘ WTEDY NIE WYRÓŻNIAŁA, A OKRES JEJ ŚWIETNOŚCI NADSZEDŁ PRAWIE DWIEŚCIE LAT PÓŹNIEJ. W POŁOWIE XIX WIEKU PAŁACYK WRAZ Z PRZYLEGŁYM KOŚCIÓŁKIEM STAŁ SIĘ WŁASNOŚCIĄ BARONOWEJ DA REGALEIRA I SŁUŻYŁ JEJ JAKO LETNIA REZYDENCJA. NA LISTĘ ŚWIATOWEGO DZIEDZICTWA UNESCO ZOSTAŁ WPISANY ZA SPRAWĄ ANTONIO AUGUSTO DA CARVALHO MONTEIRO, KTÓRY W 1893 ROKU ODKUPIŁ POSIADŁOŚĆ I ZATRUDNIŁ DO JEJ RENOWACJI WŁOSKIEGO ARCHITEKTA LUIGI MANINIEGO1. DZIĘKI NIM MOŻEMY PODZIWIAĆ DZIŚ WSPANIAŁY PAŁACYK BOGATO ZDOBIONY GOTYCKIMI WIEŻYCZKAMI I BAJECZNY OGRÓD NASYCONY SYMBOLIKĄ, TAKŻE WOLNOMULARSKĄ. P I S M O P R Z Y J A C I Ó Ł  S Z T U K I K R Ó L E W S K I E J