TED Meşale Dergisi 19. Sayı - Page 32

Peki Ne Yapalım? Kendimizi sevmeden başkasını sevemeyiz. Çocuğumuzu mutlu edecek ve onun sürdürmekten hoşlandığı “ilk şeyi” birlikte bulalım… Bize göre seçilen davranışın kalitesi, niteliği, performansın düzeyi ve kimden az ya da çok olduğu önemli olmasın. Geç kalmış değiliz yaşı kaç olursa olsun üzerinde çalışacağımız yeteneği çocuğumuzun içsel eğilimlerinden bulalım ve bunun üzerinden birlikte davranmaya başlayalım… Devamında bunları istek geldikçe artıralım… Çok önemsediğimiz akademik başarı kadar ama daha önemlisi yaşamın birçok alanında; evlilikte, meslekte, doğayı korurken, değerler üretirken, ilişkilerde başarı bireyler olarak kişilik ve kimlik üretip saygınlık kazanırken var olan en temel yetenekten başlayarak çocuklarımızla birlikte davranalım. Bu her durum için daha fazla motivasyon ve mutluluk verir. Ne dersiniz bunlar daha anlamlı ve uzun soluklu seçimler değil mi? Mutlu ve enerjik bir çocuk kendi odağında gelişirken beraberinde çok imrendiğimiz başarılı olma beklentilerini de karşılayabilir. Hatta bu durumda çocuklar “başarılı olmayı bir kimlik özelliğine dönüştürme ve kendi iç eğilimleri ile sürekli kullanma” gibi bir mirasın da sahibi olabilirler. Sorun yarına daha iyi kalmaksa bu da kullanılabilecek başka bir seçenek gibi görünüyor ne dersiniz? DOSYA 29