Matichonbook อย่าเรียกฉันว่านังแพศยา (I Didn't Kill My Husband) - Page 33

ตอบ หน้าบูดเบี้ยวด้วยความโมโห หวังกงเต้าได้ยินดังนั้นก็โกรธจนตัวสั่น “คุณสองคนทะเลาะแย่งสมบัติกัน ผมไม่ได้เกี่ยวอะไร ด้วยเลย ผมอุตส่าห์ช่วยปรามด้วยความหวังดีแท้ๆ คุณกลับ มาขู่ผมงั้นเหรอ” เขาทุบค้อนผู้พิพากษากับโต๊ะ “ตัวปัญหา มีแต่พวกตัวปัญหาทั้งนั้น” พูดจบก็เรียกเจ้าพนักงานศาลให้จับสองพี่น้องโยนออก ไปนอกห้อง  หลี่เสวี่ยเหลียนเห็นดังนั้นก็ไม่รอช้า พุ่งเข้ามา ที่หน้าบัลลังก์ทันท “พี่หวัง ถึงคราวคุยเรื่องคดีของฉันบ้างละ” หวังกงเต้ายังโมโหเรื่องคดีสองพี่น้องตระกูลเฉาเมื่อครู แวบแรกนึกไม่ออกว่าหลี่เสวี่ยเหลียนเป็นใคร “คดีของเธอเหรอ คดีอะไร” “ก็เรื่องหย่าไง” หลี่เสวี่ยเหลียนตอบ “คืนก่อนโน้นฉัน ไปที่บ้านคุณ ฉันชื่อหลี่เสวี่ยเหลียนไงจ�ำได้ ไหม  คุณบอก ให้ฉันรออีกสามวันค่อยมาใหม่ วันนี้ก็วันที่สามแล้ว” พอได้ฟังหวังกงเต้าถึงนึกออกว่าคนตรงหน้าเป็นใคร และเริ่มดึงความคิดจากเรื่องของพี่น้องตระกูลเฉามาที่หล เสวี่ ย เหลี ย นแทน  เขานั่ ง ลงหลั ง บั ล ลั ง ก์ อี ก ครั้ ง และเริ่ ม ประมวลความคิดเกี่ยวกับคดีของหลี่เสวี่ยเหลียน  หลังจาก คิดอยู่นาน เขาก็ถอนหายใจยาว “ยุ่งยาก” “ใครยุ่งยาก” หลี่เสวี่ยเหลียนถาม 32  หลิวเจิ้นอวิ๋น