Matichonbook พุทธศักราชอัสดงกับทรงจำของทรงจำของแมวกุหลาบดำ - Page 20

ยายศรีเงียบไปชั่วครู่ก่อนจะพูดต่อ   ได้แค่อย่างเดียวเท่านั้น...  ร้องไห้  ร้องจนน�้ำตาแทบกลายเป็นสายเลือด ยายศรีอายุยี่สิบห้าตอนที่แกต้องแหลกสลาย จู่ๆ ความ รักแสนหวานก็เหือดละลายไปในอากาศธาตุ  จู ๆ ่  ผู ช ้ ายที ร ่ ก ั ปาน แก้วตาดวงใจก็หายสูญ  จู ๆ ่  ผู ห ้ ญิงแสนดีของดาวก็ถ ก ู ปล่อยให ต้องร้องไห้ไปชั่วชีวิต  แล้วดาวไม่รู้อะไรแม้แต่น้อยนิดเกี่ยวกับ ความรัก เขายังเด็ก...รู้จักแต่รักแม่แล้วก็ยายศรีของเขา รู้แค่ว่า มีความสุขกับการอยู่ใกล้...ได้นอนขลุกอยู่กับตักยายศรีไปทั้งว ทั้งวัน แล้วเก็บจ�ำความรู้สึกอ่อนโยนของชั่วขณะพวกนั้นเอาไว ในส่วนลึกที่สุดของหัวใจราวกับสมบัติล�้ำค่า ไม่อาจเข้าใจว่า ผู้ชายรูปงามท่าทางใจดีในรูปถ่ายคนนั้นทอดทิ้งยายศรีไปได อย่างไรลงคอ หรือว่าอ่อนหวานอิ่มเต็มลึกซึ้งในใจต่อใครคน หนึ่งจะท�ำให้คนเราต้องเจ็บปวดโดยไม่อาจเยียวยาให้หายหรือ กระทั่งทุเลาเบาบาง  ทั้งที่ผ่านยาวนานมาค่อนชีวิตเยี่ยงนี้ได อย่างไร ใช่...รัก  ยายศรีแผดเสียงดังขึ้นเหมือนโกรธ ก่อนจะก้ม มองดูน ว ิ้ มือทึ ง ้ เกี ย ่ วกันเองวุ น ่ วายบนตัก กัดริมฝีปากงึมง�ำ พึมพ�ำ รักสิ...ทั้งๆ ที่เขาไม่รักเรา ทั้งๆ ที่เขาท�ำราวกับเราไม่มีหัวจิต  หัวใจ นั น ่ ก็เหมือนกัน...ไปตายโหงตายห่าที ไ ่ หนไปเสียแล้วก็ไม่ร   ้ ู ป่านนี้  ดี...ตายๆ ไปเสียแหละดี  คนไม่มีสัจจะ ตายไปให้พ้น  คนลวงโลก รวดร้าวลึกซึ้งในหางเสียงขึ้งขม และทรงจ�ำต่อมา คือเงาฝน รื้นระริก วิบไหว พรมพร�ำไม่เลิกราในดวงตายาย พุทธศักราชอัสดงกับทรงจ�ำของทรงจ�ำของแมวกุหลาบด�ำ   19