Matichonbook พุทธศักราชอัสดงกับทรงจำของทรงจำของแมวกุหลาบดำ - Page 17

แบบที โ ่ ปรดปรานแต่ก ช ็ อบอยู ด ่   ี เฉิดฉายช่างเป็นค�ำที ฟ ่ ง ั ไพเราะ มันให้ความรู้สึกของแดดสดสว่างกับดอกไม้ที่สะพรั่งบานพร้อม กันในค�ำเดียว ยายละชอบนักละเรื่องให้เลี้ยงเด็กน่ะ ของโปรด ยายศร หัวเราะเบาๆ ตาโตเป็นประกาย แค่น ง ั่ ดูหนูดาวเฉยๆ นี ก ่ ม ็ ค ี วาม  สุขนักแล้ว / แล้วลูกของยายไปไหน... / ไม่มี / ท�ำไมไม่มี... / ไม่รู้สิ  ยายมันคนมีเวรมีกรรม รักเด็กนัก แต่ต ว ั กลับไม่ม ล ี ก ู มีเต้าอย่าง  ใครๆ ได้แต่เอาลูกเขามาเลี้ยงเอาเมี่ยงเขามาอม ดาวก�ำลังจะ ถามว่าเมี่ยงคืออะไร แต่ยายก็ยื่นหน้าเข้ามาแนบที่แก้มแล้ว แล้วกะพริบตาถี่ๆ ให้ขนตานุ่มๆ สีเทาสะอ้านปัดข้างแก้มเขา ยุบยิบ ท�ำเอาเขาหัวเราะงอหงาย...กลิ้งไปกลิ้งมา แต่ก็กลิ้ง แค่ตัว คงขืนหน้าไว้ไม่หลบขนตาระรัวถี่นั่นไปไหน จูบผีเสื อ ้   ยายศรีกะพริบขนตากระซิบ แล้วดาวก็ชอบจูบ ผีเสื้อนั่น พอๆ กับที่ชอบถูกเรียกอย่างอ่อนโยนว่า หนูดาว แต ที่ชอบที่สุดคือตอนถูกเรียกเต็มยศว่า หนูดาวคนดีของยายศร กับอีกตอนที่เขาตั้งชื่อให้มันว่า ช่วงเวลาแสนสุข ...ช่วงเวลาท ยายศรีจะลูบหลังให้นอนพร้อมกับร้องเพลงนกขมิ้น ...นกขมิ้น  เหลืองอ่อนเอย ค�่ำแล้วจะนอนที่รังไหน รังไหนก็นอนได้ สุมทุม  พุ่มไม้ที่เคยนอน ลมพัดมาอ่อนๆ เจ้าก็ร่อนไปตามลมเอย ดอก  เอ๋ยดอกขจร นกขมิ้นเหลืองอ่อน ค�่ำแล้วจะนอนไหนเอย ยายศรีเคยเอารูปตอนสาวๆ ให้ดู  เป็นรูปขาวด�ำที่มีแสง เงามัวซัวเปียกแฉะ ท�ำให้ดาวรู้สึ เหมือนก�ำลังยืนอยู่ข้างนอก ห้อง  และมองยายผ่านกระจกหน้าต่างที่มีน�้ำฝนพร่างนองเข้า 16  วีรพร นิติประภา