Matichonbook พุทธศักราชอัสดงกับทรงจำของทรงจำของแมวกุหลาบดำ - Page 13

ตุ ก ๊ ตาผู ช ้ ายใส่ส ท ู กับผู ห ้ ญิงกระโปรงบานสีชมพูท อ ี่ ยู ใ ่ นกระเปาะ แก้วตรงกลางขวดจะออกเต้นร ำ เกาะเกี่ยวกันเงอะเงิ่น ขยับ เคลื่อนเหมือนเดินเลื่อนลอยเป็นวงกลม...รอบหนึ่งไม่ก็ครึ่งรอบ ก่อนจะหยุด  มองตรงไปข้างหน้าด้วยดวงตาเบิกโพลงงุนงง ของนก  ปล่อยแข้งขาตกไกวน้อยๆ จนค่อยๆ แน่น ง ิ่   ไม่ไหวติง ไปไม่รู้นานถึงเมื่อไหร่จึงจะได้ขยับเต้นร�ำด้วยกันอีก  ไม่มีเหล้า เหลือในขวดนานแล้ว มีแต่น�้ำละลายหมึกสีน�้ำเงินถูกใส่ไว้แทน และนั่นก็ท�ำให้มันกลายเป็นโลกเล็กจ้อยในครอบง�ำของรติกาล อันไม่มีสิ้นสุด พอเห็นต้นฉ�ำฉาในสวนระรัวใบและได้ย น ิ เสียงหวูดครวญ มาไกลๆ ในสายลม ดาวจะรีบล้มตัวลงนอนกับพื้น กางฝ่ามือ ทั้งสองข้างนาบกับแผ่นกระดานที่ชื้นเย็นราวกับขอนไม้เก็บขึ้น มาจากก้นแม่น�้ำ กดร่างแนบ หลับตาแน่น เพื่อจะรู้สึกถึงแรง สั่นสะเทือนที่สะท้อนผ่านพื้นเข้ามาในตัว มันเป็นชั่วขณะของ การเชื อ ่ มโยงอันแปลกประหลาด ระหว่างดาวซึ ง ่ อายุส บ ิ สองแล้ว และไม่เคยจากบ้านไปไหน กับรถไฟที แ ่ ล่นจากที ห ่ นึ ง ่ ไปยังทุกท กับผู้คนตามช่องหน้าต่างซึ่งจะเห็นเป็นเส้นลากวืดวาดสีขาว เวลามองผ่านช่องแคบๆ หว่างรั้วพู่ระหงออกไป นอกจากบาง หน...รถไฟบางขบวนจะแล่นผ่านเชื่องช้า ที่ดาวถึงจะมองเห็น ใบหน้าอ้างว้างกับดวงตาว่างเปล่าพวกนั้น เรียงสลอน...ค่อยๆ ผนึ ก ซ้ อ นลงบนกั น และกั น  ที ล ะหน้ า  ที ล ะหน้ า  แต่ ก็ น านๆ หรอก ส่วนใหญ่พวกมันจะห้อตะบึงผ่านไปเร็วรี่ราวลมสลาตัน สักวันนึงก่อนเฮอะหนูดาว สักวันไอ้รถไฟบ้าๆ นี่จะต้อง  12  วีรพร นิติประภา