JR. by Campaign June 2016 - Page 18

INSPIRATION COVER Ayın Jr. sanatçısı: Aslı Çelikel Husovic Laleli sokaklarının görülmeyen ya da görmezden gelinen yüzü, bu ay Aslı Çelikel Husovic’in (28) objektifinden JR’ın sayfalarına taşındı. Seda Büktel İ lk olarak Akdeniz üniversitesi Turizm fakültesini, daha sonra Marmara Üniversitesi GSF’de Fotoğraf Bölümü’nü bitirdim. Şuan Mimar Sinan Üniversitesi’nde fotoğraf üzerine yüksek lisans yapmaya çalışıyorum ama yapamıyorum zamansızlıktan. :) Aynı zamanda Krank Photography’de fotoğrafçı olarak yer almaktayım ve Autonomy Production House’da da yardımcı yönetmenlik yapıyorum. Anı biriktirmek küçüklüğümden beri varolan bir süreçti. Fotoğrafın, anı biriktirmenin en güzel yollarından biri olduğunu keşfettim. Anı ve fotoğraf birleşince nesnelerden çok görüntüye yoğunlaştım. Üniversiteye girdiğim zaman fotoğraf kulübü ile fotoğrafa ilgim bir hayli arttı. Ben de fotoğraf bölümü okumaya karar verdim. Madem çok ilgileniyordum o zaman hayatımın yönünü değiştirmem gerekiyordu. Bir bavul alıp İstanbul’a okumaya geldim. Her şey yolunda gitti , iyi ki peşini bırakmamışım dedim. En önemlisi ise fotoğraf hayatımın en büyük alanını kaplıyor ve beni çok mutlu ediyor. Okulda ürettiklerim dışında, artık single fotoğraf çekmekte zorlanıyorum. Seri projeler, biraz daha kapsamlı projeler yapmaya çabalıyorum. Şu sıralar Rusya’da çekeceğim bir belgesel projesi üzerine çalışmaya başladım. Daha önümde uzun bir yol var ama gitgide heyecanlandığım bir proje. Bunun dışında 2013’te başlayan ve hala devam eden “17:00 // 5 PM’’ başlığı altında bir projemiz var. 5 fotoğrafçı ile beraber her gün saat 17:00’de her neredeysek o an çektiğimiz fotoğrafları online olarak yayınladığımız bir platforma sahibiz. Çalışmalarımda kurguya yöneldiğim dönemler oldu. Belgesel fotoğrafı da çok seviyorum. Genelde mekan ve 18 portre üzerine çalışmalarım mevcut. Gördüğüm herhangi bir görsel yeni bir kapı açıyor, hiç beklemediğim anda yeni projeler aklıma geliyor ve proje çöplüğüme atıyorum. :) İlham her yerden geliyor. Bir müzik, resim, afiş, otobüste oturan yaşlı teyze bile bana ilham verebiliyor. Beslendiğim çok fazla alan ve kişi var. Zaman benim birikimim , ömrüm yettiğince üretmeye devam edeceğim. :) “İdrak 2 saniye’’ beni şimdiye kadar en çok heyecanlandıran projelerimden biriydi. Tamamen kurgu ve cast ile şekillendirdiğim, izleyiciyi fark ettirmeye odaklı bir prodüksiyon hazırladım. Önyargılar ve idrak üzerine uzun sohbetler sonucu proje şekillendi. Biraz zorlu ve zaman alan bir setti. Sonucu hepimiz sevdik. Danışman hocam ve diğer akademisyenler bir hayli ilgilendi ve bu ilgi projeye olan inancımı artırdı. Fotoğrafla ilgilenip de Sabit Kalfagil’i tanımayan yoktur. Ben de onun öğrencilerindendim. Dönem başlarında proje şeçip tüm dönem boyunca onun üzerine çalışmalar yapıyorduk. Ben Laleli’yi konu almak istedim. Fakat benim gördüğüm Laleli; tekstil ürünleri üzerine değil, daha çok arka sokakları üzerineydi. Proje başlarında sokaklarda göçmenlerin portrelerini ve çalışma alanlarını çekiyordum fakat bir türlü tatmin olamıyordum. Sabit Hoca beni çok zorluyordu ve ben de göçmenlerin yaşam alanlarına girmeye karar verdim. Bu oldukça zor ve tehlikeliydi. 6 ay boyunca haftanın 1-2 günü gidip kapı kapı dolaşarak bu projeyi gerçekleştirebildim. Bazen güvenliğin hiç olmadığı alanlarda bulundum. Biraz tedirgin etse de, orada olmak ve beni kabul etmeleri daha mutlu ediyordu. Çünkü Laleli diye bilinen metropol semtinin aslında nasıl bir yaşam zorluğu barındırdığını birçok kişi görmüyor veya görmezden geliyordu. Beni mutlu eden de o görmezden gelinen campaignjr.com 202 sn insanların orada var olduklarını belgelemeye çalışmaktı. Şimdi ise kapakta yer alan fotoğraf Laleli’nin herkesçe bilinen legal ve illegal unsurlarını barındırıyor. Amaç, bir kişi veya toplumu teşhir etmek değil, gerçekte olanı belgelemek, bir nevi gözümüzün önünde olanlara dair farkındalık yaratabilmek. Bunun için de zıtlığı kullanarak oradaki zorlu yaşamı, bir insan olarak aslında onların o ortamda nasıl eğreti durabildiğini yansıtmaya çalıştık. Kapakta da yer alan Amine’yle de Laleli projesi sürecinde, bundan 3 yıl önce yine birlikte çalışmıştık. Dergi içerisinde de yer alan Laleli fotoğraflarımda ona rastlarsınız. Kendisi bir model değil aslında, sadece Laleli’de yaşayan kadınlardan biri. Vermek istediğimiz zıtlığı buradan anlamak da mümkün. Kariyerim boyunca, beni tatmin edecek, gerçekten büyük emek sarf edeceğim projeler yapmanın peşindeyim. İleride yapacağım projeler, insanları hem rahatsız etmeli hem de aslında var olan, bildiği şeyleri farklı pencerelerden görebilmelerini sağlamalı. Kariyer olarak en büyük hedefim ise olabildiğince çok kitleye ulaşmak. Fotoğraf, global bir dildir ve herkese ulaşabilen en kolay yollardan biridir. Derdini anlatabildiğin kadar sana alan verir. Bu alanı genişletmek ise en büyük hedef olmalıdır. Bu alanda ilerlemek isteyenlere önerim: Çok üretmek, denemek... Mutlaka “Dünyada neler üretiliyor?’’u takip etmek. Göz pratiğini refleksini çalıştırmak... Biraz nankördür fotoğraf, refleksini kaybetmemek için gerekirse her gün bir şeyler çekmeyi, bakmayı, araştırmayı gerektirir. Aslında en önemlisi de dert edinmek. Dert etmezsen tökezlersin. İlk soru “Derdin ne?’’ 2. Soru “Üretimin bu derdine hizmet ediyor mu?” olmalıdır. “Laleli diye bilinen metropol semtinin aslında nasıl bir yaşam zorluğu barındırdığını birçok kişi görmüyor veya görmezden geliyordu. Beni mutlu eden de o görmezden gelinen insanların orada var olduklarını belgelemeye çalışmaktı.” campaignjr.com 19