2.tbl. 44.árg. júní 2016 - Page 14

þangað sem að við leiðum þá. Hversu fljótt við byrjum að gefa hvolpunum aukafóður, veltur á nokkrum ólíkum þáttum. Hafi ég stórt got byrja á oft að gefa aukafóður þegar hvolparnir eru 16-17 daga gamlir. Þeir eru þá færir um að standa og borða, en vandamálið er að finna matinn. Þeir geta það ekki sjálfir; við þurfum að leiða höfuð þeirra að matnum. Þegar trýnið kemst fyrst í snertingu við matinn, borða þeir með bestu lyst. Þegar þeir finna matinn við trýnið verða þeir stífir í framfótunum á sama hátt og og þegar þeir komast á spena. Þeir þrýsta höfðinu niður í matinn og sjúga hann upp í sig. Öðru hverju snúa þeir höfðinu þannig að þeir missa samband við matinn. Í staðinn fyrir að setja höfuðið niður þar sem maturinn er, leita þeir með höfuðið uppávið. Þeir hafa ekki grun um hvar maturinn eiginlega er – jafnvel þó að þeir standi með báða framfæturna ofan í matardallinum! Þegar þeir eru 3 vikna verður meira líf í búðunum þegar við komum inn með matinn, en þegar matarskálin er sett niður eiga þeir áfram í vandræðum með að finna hann. Nokkrir finna hann sjálfsagt fljótt, en það er meira heppni en meðvituð aðgerð. Við næstu fóðrun tekst einhverjum öðrum að finna matinn fyrst. Á næstu dögum taka þeir miklum framförum í þessu. „Matardallshljóðið“ þekkist létt og við erum rétt búin að setja niður matinn þegar þeir nánast steypa sér ofaní hann. Mínir hvolpar eru sjaldan, eins og þið getið skilið, með lélega matarlyst… Sýna hvolpar róandi merki? Athyglinni hefur verið beint að róandi merkjum í seinni tíma, ekki síst vegna bókar Turid Rugans Róandi merki – líftrygging hundsins. Róandi merki er heillandi að skoða. En sýna hvolpar sem enn eru á spena virkilega þannig merki? Rugans fullyrðir að jafnvel nýfæddir hvolpar sýni slík merki. Þetta sýni sig í því að þeir geispi þegar þeir eru teknir upp. Þetta gerðu þeir samkvæmt hennar heimildum í 100% tilfella. Ég Hvolpar sækja í að sofa nálægt hver öðrum. Mynd: Þorsteinn Th. hafði aldrei hugsað um þetta fyrr og ég hef alltaf handleikið hvolpana frekar mikið – rólega og varlega með fullu samþykki tíkarinnar – frá því að þeir draga sinn fyrsta andardrátt. Ég vildi sannreyna staðhæfinguna um að þeim finnist þetta vera óþægilegt, eitthvað sem þeir myndu sýna með því að geispa þegar að þeim væri lyft upp. Sjálfsagt var hvolpunum lyft svo varlega upp án þess að þeir væru vaktir upp af værum blundi. En þegar hvolparnir voru orðnir meira en 7 vikna gamlir og ég hafi ennþá ekki fengið neinn þeirra til þess að geispa þegar að ég lyfti þeim upp, þá hætti ég rannsókni Kpڰ[BH0p\\p0][\Z\pBY\[0H0H0훙[Hp[[H0Yš0ܘpH۝[H\YH0HXY[[K[0p\0H[XH]YۘXZH[ٛpH8$ZH0HZ[H[X[Hppp\HY\ 0Z\]HZ[Y™Z\p]0p\[0Z\ٛpBH0[Z[Hp[K0Y\0Y0Hš۰pH0H\0H٘KpH0Y\0Z\pH\0[\[X[0H\[BY\pYH0]\0Z\[\[p\HK0p\p[Y\\pZ\H0Y\[\0^]\\Yp0H[XH0] [[[Y\[p[ZpYp0HY^[p[H0p[HY\O”[HY\H\Yp]p]0홛0ZY\H\Hp[HpYpZ[\K[0\pܰ\0휙ܝ[[H[\YHpH[p^\H\ۘ[HpH0[Y\p0\\0H[HYHܚH[\HpB0陚[ZZH[0\p[H0\0]\Y\K[\]\pڰ[HH0Hp[\Y\pYp0[YBpH\]ZY[H0휝[\]Z\[p\[0p۰pp\]ZH]H\p0Y\p[\\Y[ p[\Bڰ[pXH[\[\Yp0Bp\[Y\H\0]霝 [HZp\]Z[\ZH[\[p\0\p \0Y\\[\ܰ[YژHZۘB[X[][[]Z0\pH0]p\]ZK^[HpX\H0B[H[\\]Z[[KM0[]\  0\ˈH M