ΠΕΡΠΑΤΩΝΤΑΣ ΜΕ ΤΟΝ ΔΗΜΗΤΡΗ ΧΑΤΖΟΠΟΥΛΟ ΣΤΑ ΒΟΥΝΑ ΤΗΣ ΔΥΤΙΚΗΣ ΑΤΤΙΚΗΣ ΔΥΤΙΚΗ ΑΤΤΙΚΗ-ΧΑΤΖΟΠΟΥΛΟΣ - Page 149

βαθειάν ρεμματιάν επίσης κατάφυτον. Οι κρημνοί της ωραίοι. Το κατρακυλίον νερό βοά καθ΄όλην την πορείαν του. Το μέρος λέγεται Φίχτι και το όρος που διερχόμεθα ''Μεγάλο Βουνό''. Εκεί έγινε απόπειρα κατασκευής αμαξιτής οδού με κορδέλλες εις το όρος. Οι χωρικοί ειργάσθησαν αυτοβούλως, αλλά ο πόλεμος διέκοψε το καλόν έργον. Η ρεμματιά κατεβαίνει και ο δρόμος επίσης. Εις το βάθος άλλη ρεμματιά βουνού νοτιοανατολικώς ενώνεται με εκείνην, που αφίνομεν. Κέρμιζα το όνομα της τοποθεσίας. Ο δρόμος ανηφορίζει εις το μέγα πλαγινόν όρος, εις το διάσελον του οποίου συναντάται με τον δρόμον των Κρώρων. Φθάνομεν εις την χαριεστάτην τοποθεσίαν της Ασπρόβρυσης. Ελληνικόν Τιρόλον εδώ. Με βόλτες κατεβαίνει ο δρόμος εις την πλαγιάν του βουνού, καλυπτομένην από τα θαλερώτερα πεύκα, που μπορούμε να δούμε εις την Βοιωτίαν και την Αττικήν. Εις κάθε καμπήν των κορδελλών του δρόμου και αγροτικός οικίσκος. ''Σταθμοί'' όπως τους λέγουν οι χωρικοί. Τα σπίτια εκτίσθησαν από κατοίκους των Κρώρων, οι οποίοι συλλέγουν το ρετσίνι και το εναποθηκεύουν. Η μεταφορά του εις τα εργοστάσια της Ελευσίνος εξακολουθεί και τώρα τον χειμώνα με κάρρα, διότι η κοινότης των Κρώρων έχει κατασκευάση καρρόδρομον από την Ασπρόβρυσην. Αυτή κείται εις τον πρώτον ''σταθμόν''. Ηχηρόν το αναβλύζον άφθονον νερό της, το οποίον πλημμυρίζει την πλαγιάν και χύνεται εις πολλαπλά ρυάκια. Θεωρείται, όχι αδίκως, καλλίτερον από όλα τα νερά της Πάρνηθος. Το καλοκαίρι το μέρος παρέχει αρίστην διαμονήν, αλλά η σκνίπα δεν λείπει. Η έκτασις κάτωθεν της Ασπρόβρυσης λέγεται Κοκκίνη. Μιάμιση ώρα από τα Καβάσαλα. Το θέρος είνε ανοικτόν εκεί και χάνι. Επεράσαμεν από τους εννέα ''σταθμούς'' του και εις τον του Νάκου Δεληγεώργη εφιλεύθημεν ρετσίναν σπανίου αρώματος. Η κυρά του μας έψησε καφέ. Ο καλός Θεός να ευλογή το διαμένον χειμώνα, καλοκαίρι εις την θελκτικήν ορεινήν τοποθεσίαν ζεύγος. Εις την κάτωθεν κοιλαδίτσαν ο ναός της Ζωοδόχου Πηγής. Ήρεμα κατεβαίνει ο καρρόδρομος προς τον Σαρανταπόταμον., σύνορα της Βοωτίας προς την Αττικήν. Πέντε φοράς έπεράσαμεν την λευκήν κοίτην του με το αρκετόν νερό της. Θαυμάσια τοπία. Γραφική κλεισώρεια. Βουνά πευκοχαρή και υψηλοί κόκκινοι βράχοι. Μετά το τρίτον πέρασμα του ποταμού ερειπωμένον σπίτι και πέτρινα μανδριά. Διακόσια βήματα παρακάτω κτιστή βρύση με επιγραφήν ''Δαπάνη δήμου Ελευσίνος εγένετο 1899'' Απέναντι της κομψή κυπαρισσόλευκα. Τώρα αρχίζει ο ελαιών, ο οποίος φθάνει έως την Ελευσίνα, ο μεγαλήτερος της Αττικής. Ολίγον παρακάτω το χάνι Αθανασίου Καμπόλη, το καθαρώτερον, που είδα εις όλας τας εκδρομάς μου. Ανατολικώς υψούται το όρος της Χασιάς. Από Κοκκίνη έως το χάνι μία ώρα. Μέχρι Ελευσίνος 2-2 1/2. Μετά το χάνι σπίτι χαλασμένον και αριστερά δρόμος προς τον Ασπρόπυργον. Εβραδυάσαμεν εις τον ελαιώνα, ανάμεσα του οποίου βαίνει ο καρρόδρομος. Υλακαί σκύλων από τα παρχειμάζοντα ποίμνια. Γλυκειά ήτο η αστροφεγγιά της χειμερινής νύκτας και η κοίτη του Σαρανταποτάμου, παρά την οποίαν επορευόμεθα, είχε ανταυγείας φαρδειάς ασημένιας ζώνης. ΠΕΖΟΠΟΡΟΣ 144