«Αλσύλλιο αρχαιολόγου Ιωάννη Τραυλού» - Page 4

στην Δήμητρα και την Κόρη , και ως ενέπιπτε στις αρμοδιότητες του Ιερού της Ελευσίνας , να μεριμνά για την κανονική ροή του νερού και τη συντήρηση αυτού του τμήματος της Ιεράς Οδού , το οποίο θα διερχόταν η πομπή των Μυστηρίων .
Σε μία επιγραφή από την Ελευσίνα του έτους 421 π . Χ . ( IG I 2 81 ) είναι καταγεγραμμένο ένα ψήφισμα , το οποίο επιτάσσει την κατασκευή μιας γέφυρας σ ’ εκείνη την Ρειτό , η οποία βρίσκεται στην πλευρά της πόλης . Η γέφυρα όφειλε να κατασκευαστεί από τις πέτρες του κατεστραμμένου ναού της Ελευσίνας . Η κατασκευή της γέφυρα πραγματοποιήθηκε ταυτόχρονα μ ’ εκείνη της γέφυρας στην Βραυρώνα ( σελ . 55 ). Το πλάτος της μετρούσε πέντε πόδες , δηλ . περίπου 1 , 50 μ . Ως εκ τούτου δεν μπορούσε να χρησιμοποιηθεί από τροχοφόρα αλλά μονάχα από τον λαό και τις ιέρειες , οι οποίες μετέφεραν το « ύψιστο ιερό ». Ο Παυσανίας αναφέρει , ότι οι λίμνες Ρειτοί αποτελούσαν κατά την αρχαιότητα το σύνορο μεταξύ Αθηνών και Ελευσίνας . Αυτή η παράδοση φαίνεται να διατηρήθηκε και μετά την ένωση των δύο πόλεων . Οι Ελευσίνιοι έρχονταν στην πομπή των Μυστηρίων με την ιερή άμαξα , η οποία μετέφερε τα ιερά αντικείμενα , μέχρι το παλαιό σύνορο , δηλ . μέχρι τις λίμνες Ρειτούς . Εκεί διέβαιναν την γέφυρα πεζή , και από την άλλη πλευρά οι Αθηναίοι υποδέχονταν και έπαιρναν το « ύψιστο ιερό » και το μετέφεραν με τις δικές τους άμαξες μέσα στην πόλη .
Μία άλλη γέφυρα της Ιεράς Οδού , η οποία μέχρι σήμερα έχει διατηρηθεί σε πολύ καλή κατάσταση , περνά πάνω από τον ελευσίνιο Κηφισό , ακριβώς ένα χιλιόμετρο πριν την είσοδο στο Ιερό ( εικόνα 243 ). Ανασκάφηκε συστηματικά από εμένα το 1950 . Η ασυνήθιστη κατασκευή της από σκληρό πειραϊκό ασβεστόλιθο και η θαυμάσια διατήρησή της καθιστούν αυτήν ένα από τα ομορφότερα μνημεία του είδους της , που διασώθηκαν στην Ελλάδα . Έχει συνολικό μήκος 50 μ . και ενώνεται από τέσσερα τόξα . Τα μεσαία έχουν διάμετρο 6,90 μ . και τα εξωτερικά 4,30 μ . ( εικόνα 244 ). Η 8 μέτρων πλάτους κοίτη του ποταμού ήταν με μεγάλη βεβαιότητα κάτω από την γέφυρα σ ’ ένα μήκος 30 μέτρων στρωμένη με τετράγωνες πλάκες . Η φροντισμένη επεξεργασία των λίθων της γέφυρας οδήγησε τους παλαιότερους ερευνητές , να την χαρακτηρίσουν έργο της ελληνιστικής εποχής . Όμως , η ποικίλη χρήση ασβεστοκονιάματος , το σχήμα των συνδέσμων και οι πολλοί λατινικοί αριθμοί , που βρίσκονται εγχαραγμένοι πάνω σε πολλά μπλοκ , σε συνδυασμό με τις λογοτεχνικές μαρτυρίες , τοποθετούν την κατασκευή της γέφυρας στα χρόνια του Αδριανού και μάλιστα στην εποχή της πρώτης του επίσκεψης στην Αθήνα το έτος 125 μ . Χ . Ο Ευσέβιος ( Χρονικά , έκδοση Α . Schöne , τόμ . 2 , 166 ) γράφει
στην Δήμητρα και την Κόρη, και ως ενέπιπτε στις αρμοδιότητες του Ιερού της Ελευσίνας, να μεριμνά για την κανονική ροή του νερού και τη συντήρηση αυτού του τμήματος της Ιεράς Οδού, το οποίο θα διερχόταν η πομπή των Μυστηρίων. Σε μία επιγραφή από την Ελευσίνα του έτους 421 π. Χ. (IG I 2 81) είναι καταγεγραμμένο ένα ψήφισμα, το οποίο επιτάσσει την κατασκευή μιας γέφυρας σ’ εκείνη την Ρειτό, η οποία βρίσκεται στην πλευρά της πόλης. Η γέφυρα όφειλε να κατασκευαστεί από τις πέτρες του κατεστραμμένου ναού της Ελευσίνας. Η κατασκευή της γέφυρα πραγματοποιήθηκε ταυτόχρονα μ’ εκείνη της γέφυρας στην Βραυρώνα (σελ. 55). Το πλάτος της μετρούσε πέντε πόδες, δηλ. περίπου 1, 50 μ. Ως εκ τούτου δεν μπορούσε να χρησιμοποιηθεί από τροχοφόρα αλλά μονάχα από τον λαό και τις ιέρειες, οι οποίες μετέφεραν το «ύψιστο ιερό». Ο Παυσανίας αναφέρει, ότι οι λίμνες Ρειτοί αποτελούσαν κατά την αρχαιότητα το σύνορο μεταξύ Αθηνών και Ελευσίνας. Αυτή η παράδοση φαίνεται να διατηρήθηκε και μετά την ένωση των δύο πόλεων. Οι Ελευσίνιοι έρχονταν στην πομπή των Μυστηρίων με την ιερή άμαξα, η οποία μετέφερε :ă::>:::>::::::::İ::>>:>:>::::>0>>7::>::::츃::>>:>:>:::::>+:::>:>7>:W::::::::::::>::::>>>:ă>:::::::>>0>::::::܃>::>>::::G:::::::+>>:::>::>::::::>::>:::>: >7>#:>>:::>>3 :::>:::>:>:>::::ԃ>:>::::>>:>>+:::::>::>:ă>>::>>3::ܸ+:s::ă::::܃::>>>:ă>:>:g:>:>:::>4:܃:>:::ă::>>:>:::>:ă:>:::::>:>::::>:+>::>4::::::>:>>:>:ܰ>:>::>::>$:>>0>:::::>>:::::k:>:>>0::>::>;>:::+>:::>3::>>:>>::>::::>:::>>::g:>>0:::>3::Ā̤:G::>::>:::ԃ>>>>:::>::::>>0+:::::ă>::\:>>::::>>:܃::>:>::>:>:>:>>0>:::>>0>::>:>+:>0:>::>>>3:::::::+:܃::>::>::ă:::>:>:>:>:>::::>>:>7::>>:::::ă:>>0>:ă:::>>>3>:>:ă:::::::ă>:>+::::>>>:>>:>:::>>;:::::>>:::W:::::ĸ:#>::>>:::::>0::::>::::::>;::>::+:>>0>:>>:>:ă>>3::ĸ::ă::>:::ă:>:>::::::>>:ذ::::>:ă::>'>:>:::а:(:::>3::ĀФ:\::>>>':>::>:>>:::>:܃>:>>:>:::>4:>::::ԃ::::::܃:::::>3>:>:+::>>$:>>0>::::>>>:ă>d:::ă::::>::>>>':>>>>'::::܃::ԃ>:>>::>'::>>::::>:\+>>::>:>::::܃:>:::>::>::ă>>'::::>':>:>::>>>:>:::::>:ԃ>:>>>::::>3>:>:>>+:>:>::>:>::ă>::>:>::>:>:>:>::>::>:>::::::>>:::>:>:>:>:3:>'>:܃>::::::+>>:>:܃:>::>>::::::::>:>>:>>:::ă>>':>>:::>:>'::::::>:::::::>::::::+:>:::::>:>:>:>:::>::::>:>:::::::>::>$>:ԃ>:::::>:::调>:ԃ>>::>:>:>0::ԃ>:>+::::>:>::::>::>>>>::>>:>:::>:>7:>::::>:>::>:>:>::>>>:>>>:ă>>>3:::ă>:>+:G:>::::>4:::::::>>:ă>>:::>:>:>:>>>>;>:>>:>:>:>::>#:>>>:::G::::ă>::>:>(ԃ:::|:W>>::::>:>:::::::::>:܃:DMٹ>>3:Ȱؤ:>:>::((0