Αιθέρια Παράθυρα της ψυχής και του νου - Page 75

8. Ερυθρό μελάνι η μνεία (ποίημα), Παναγιώτα Καλογεράκου ΋ταν οι λέξεις βγαίνουν σε απάνεμο λιμάνι μην τις σταματάς, εκείνες ξέρουν. Κπορεί το ταξίδι να ΄ναι δύσκολο. Κην τις κλαις! Ζα βρουν προορισμό . Ρέλος. Κια λέξη σαν όλες τις άλλες, που σταλάζει νωθρά μέσα σου, έως ότου λιμνάσει η ανοχή. Ρέλος. Ξέντε φθόγγοι που σε σμίγουν με μιαν ανωφέλευτη απορία. Ξοιος , άραγε, ατένισε από τώρα μιαν Ώρχή ; Ρι σου είναι ,τελικά ,η Ώπώλεια; Ώίσθημα εγωιστικό; Πύντροφος αιώνιος του πόνου; Ώίσθημα μοναχικό ο Ξόνος. Κόνος τον γεννάς. Κόνος τον μεγαλώνεις. Θι ύστερα τον αφήνεις να φύγει . Θι η Ταρά μοναχική κι αυτή. Κοναχική και λιγοστή . Ξου σε αφήνει εκείνη πρώτη, προτού δειλά εσύ την ψαύσεις. Θι ο Τρόνος; Ρι σου είναι ο χρόνος; Μέθωρα τα απτά αφήνει σε έναν πίνακα υποκαταστάτων, σε ένα κράμα μνήμης και λήθης . Θι έτσι μένουν! Θι η Πυνήθεια; Ρι αβάσταγο φορτίο η συντροφιά της, όταν την κουβαλάς μέσα σου! Θι όταν την πιάνεις απ‟το χέρι ; Γίναι ελαφρότερη νομίζεις η χειραψία; Πε ξεγελάει με το σειρηνικό τραγούδι της. Πκιά για το ταξίδι κάθε Νδυσσέα. Κην σε πλανεύει ο χορός της! Πύντομα θα σε ξεβράσει η όασή της και η αρμύρα κόκκινο κρασί θα σε μεθύσει. Θι έτσι τυφλός πώς θα γυρίσεις στην Ηθάκη; 67