Αιθέρια Παράθυρα της ψυχής και του νου - Page 50

1. Σαιριαστός τύπος (διήγημα), Ηλίας Θεοδωράκης - Ήταν μια μέρα σαν όλες τις άλλες. Ών οι μέρες του Ώίαντα ήταν αντικείμενα θα ήταν φακελάκια πράσινου τσαγιού, όλα κατανεμημένα σε μια ατελείωτη σειρά να περιμένουν στωικά να βραστούν για να εκπληρώσουν κάποιο ανώτερο σκοπό. Ν Ώίαντας έπρεπε να πάει στην δουλειά του. Θόντευε τα τριάντα, και έκανε μια δουλειά που μισούσε. Έκανε μια δουλειά που μισούσε, γιατί στις δουλείες που του άρεσαν δεν τον προσλάμβαναν, είχε πολλά πτυχία και οι εργοδότες δεν «είχαν λεφτά να τον πληρώσουν». Ήταν τραγική ειρωνεία που την αναλογιζόταν συχνά καθώς παρακολουθούσε μόνος τις σειρές που οι κριτικοί λένε ότι «πρέπει οπωσδήποτε να δει» στο φτηνό μοναχικό του διαμέρισμα με την ακριβή συνδρομητική τηλεόραση του, καθώς αυτά τα πτυχία και τα μοχθηρά παρακλάδια τους τα μεταπτυχιακά που απέκτησε μετά από σκληρή προσπάθεια έτσι ώστε «να βρει μια δουλειά και να γίνει κάτι στη ζωή του» όπως έλεγε ο πατέρας του, δεν του άρεσαν καν. Ήθελε να τα παρατήσει όλα και να γίνει σεφ – τουλάχιστον αυτό έλεγε στον κόσμο υπό το φως του φεγγαριού όταν τα μπουκάλια της μπύρας είχαν αδειάσει - γιατί το κρυφό του όνειρο δεν ήταν το να γίνει σεφ, ήθελε να γίνει μάγειρας σε πλοίο και να γυρίσει τον κόσμο, «γκαζάς» αλλά δεν το είπε ποτέ σε κανέναν, φοβόταν την απόρριψη τους. Θαι έτσι έλεγε ότι ασχολήθηκε με τα λογιστικά επειδή «ήταν καλός σε αυτά». Ώλλά το έκανε επειδή ήθελε να «ταιριάξει». Αιατί αν δεν «ταιριάξει» ο κόσμος θα τον κοιτάζει περίεργα και θα ψιθυρίζει διάφορα και ο Ώίαντας για κάποιο λόγο που δεν θυμάται, πρέπει να είναι εξαρτημένος απ‟ το τι λένε οι άλλοι σαν να είναι Κεσαίωνας και όλοι όσοι του ρίχνουν μισά βλέμματα είνα