Αιθέρια Παράθυρα της ψυχής και του νου - Page 38

8. Η καλλίτερη ανάμνηση του καλοκαιριού (διήγημα), Ιωάννα Λάρδα Ρο καλοκαίρι είναι ένα πέπλο δροσιάς που αναζωογονεί το πνεύμα και ξεκουράζει τα σάρκα… Θάπως έτσι τουλάχιστον το βίωσα εγώ, περιπλανώμενος στη ζούγκλα του Καϊτζάνγκ. Ήταν μια ηλιόλουστη πρωία λίγες μέρες μετά τα γενέθλιά μου, όταν έλαβα μία ανώνυμη επιστολή στην οποία κάποιος με προσκαλούσε να συμμετάσχω σε μία ειδική αποστολή : να ταξιδέψω μέχρι το Καϊτζάνγκ, σε μια προσπάθεια να ανακαλύψω ποιος είναι ο πομπός του μηνύματος, ο οποίος έχει εγκλωβιστεί εκεί και για κάποιον άγνωστο λόγο δεν μπορεί να ξεφύγει… Ε πληκτική πραγματικότητα της μέχρι τότε ζωής μου, σε συνδυασμό με την αίσθηση του μυστηρίου που πλανιόταν στον αέρα με εξανάγκασαν να ψάξω μηχανικά μέσα στα συρτάρια του γραφείου για ένα χάρτη. ΋πως το περίμενα… η περιοχή δεν αναφερόταν πουθενά. Φστόσο, παρέμεινα σίγουρος ότι θα έβρισκα μία λύση γι` αυτό. Άνοιξα την ντουλάπα μου, έπιασα έναν μπλε σάκο και έβαλα μέσα τα απαραίτητα, εφεδρικά ρούχα, πυξίδα, φακό, τρόφιμα μιας εβδομάδας και υπνόσακο. Τρειαζόμουν, όμως, και κάποιο μέσο μεταφοράς αντάξιο του άγριου τρόπου ζωής στη ζούγκλα, οπότε κάλεσα δυο τρεις φίλους μου` ένας εκ των οποίων διέθετε τροχοφόρο για σαφάρι και κανονίσαμε να ξεκινήσουμε την περιπέτειά μας νωρίς την επόμενη ημέρα… Βεν ξέρω πώς φτάσαμε στη ζούγκλα. Ρο μόνο που θυμάμαι είναι ότι καθώς διασχίζαμε οδικώς το δρόμο, άρχισαν να ξεπηδούν κάθε λογής τροπικά φυτά τριγύρω μας, μέχρι που το τοπίο έγινε εντελώς αχανές και ο δρόμος εξαφανίστηκε. Ε κουφόβραση δυσκόλευε την αναπνοή μου μα αυτό που μου έκοψε πραγματικά την ανάσα ήταν η μαγεία που απέπνεε το περιβάλλον… Αύρω μου απλωνόταν μια ατέλειωτη καταπράσινη έκταση όπου αφθονούσε ένα είδος λεπτού δέντρου, της σεκόγιας, γνωστή σε εμένα από τις σελίδες εγκυκλοπαιδειών. Ρα χοντρά κλαδιά της σκεπάζονταν από βρύα και λειχήνες, ενώ κάποια επίφυτα κρέμονταν πάνω από τα κεφάλια μας, επιτρέποντας σε ελάχιστες δέσμες φωτός να περνούν ανάμεσά τους. ΢πήρχε όμως, και ένα πλήθος ζωντανών οργανισμών, μεγάλων και μικρών, που έκαναν απειλητική την εμφάνισή τους ανά τακτά διαστήματα, ήτοι πολύχρωμες μέλισσες, έχιδνες ,οκαπί και σπάνια βδέλλες, οι οποίες υπέθεσα ότι προέρχονταν από κάποιο κοντινό τρεχούμενο ρυάκι… Ρο πιο αξιοσημείωτο εύρημά μας, ωστόσο, ήταν ένα σαρκοφάγο φυτό με ορθάνοικτες σιαγόνες, έτοιμο να κατασπαράξει τη λεία του. Ε ατμόσφαιρα έμοιαζε αποπνικτική, ομίχλη άρχισε να πυκνώνει γύρω μας, αλλά επικρατούσε γενικά μι