Αιθέρια Παράθυρα της ψυχής και του νου - Page 34

κουράγιο να υπογράψει για να μπορέσει να γίνει η μεταφορά του γιου της από δικό μας νοσοκομείο στο εξωτερικό. Ε κατάσταση στο σπίτι άρχισε να γίνεται αφόρητη. Ώύριο ξημερώνουν Τριστούγεννα κι αντί για χαρούμενους και δοξαστικούς ύμνους κι όλη την οικογένεια γύρω από το γεμάτο καλούδια τραπέζι, κυριαρχούν γνώριμες μα ξεθωριασμένες αναμνήσεις, οι οποίες ίσως δε θα ξαναγίνουν ποτέ πραγματικότητα... «Πήκω, πρέπει να φύγουμε! Γίναι ήδη αργά...» Ε Άννα ξύπνησε από τη γλυκιά φωνή της μητέρας της και μόλις κοίταξε έξω από το παράθυρο, όπως συνήθιζε να κάνει κάθε πρωί, συνειδητοποίησε πως είναι 25/12/'44. Ε χαρά ξεχύθηκε από μέσα της και βγήκε να στολίσει τις καρδιές όλων. ΋μως η χαρά της διακόπηκε απότομα, όταν είδε την οικογένειά της να στέκεται μπροστά από την ξύλινη πόρτα. Θάποιος έλειπε... Ε μικρή δεν είχε ξεχάσει την απουσία του πατέρα της, απλώς ήλπιζε πως τέτοια μέρα ο Τριστούλης θα της έκανε δώρο τη μεγαλύτερη επιθυμία της ζωής της. Πτο σπίτι, η μέρα κύλησε βασανιστικά αργά και χωρίς ν‟ ακούγεται ο παραμικρός ψίθυρος. Ρο ίδιο βράδυ η Άννα έμεινε ξάγρυπνη να προσεύχεται έως τα μεσάνυχτα. ΍σπου, όταν έκλεισε τα μάτια της, ύστερα από τις αδιάκοπες προσευχές της, αισθάνθηκε διαφορετικά. Μαφνικά, άρχισε να στάζει από το πρόσωπό της ιδρώτας, καθώς άκουσε την πόρτα να χτυπά. Ρην τελευταία φορά που συνέβη κάτι τέτοιο, τα νέα δεν ήταν και πολύ καλά. Τωρίς να χάσει χρόνο, η μικρή έτρεξε στο δωμάτιο που κοιμόταν η μητέρα της. Ε κυρία Θατερίνα, με δισταγμό και φόβο ζωγραφισμένο στα μάτια της, κατευθύνθηκε προς το σαλόνι. Κε τρέμουλο στα χέρια και καρδιά να πηγαίνει να σπάσει ανοίγουν μαζί την πόρτα... Γκεί, στο μεγάλο σκοτεινό πλατύσκαλο στεκόταν η μορφή ενός άνδρα. Νι δυο τους τρόμαξαν να τον αναγνωρίσουν... ΋μως ήταν πλέον σίγουρες... «Δεν υπάρχει μεγαλύτερη αγωνία από το να „χεις μέσα σου μια ιστορία ανείπωτη». Maya Angelou Νίκος Χατζηκυριάκος – Γκίκας 26