Αιθέρια Παράθυρα της ψυχής και του νου - Page 17

χρώμα με τα μαλλιά της. Ρου Ώλέξανδρου του αρέσουν πολύ οι καραμέλες, γιατί τον κάνουν να γελάει, οι καραμελίτσες του φέρνουν πίσω τη Ταρά, νιώθει σαν να είναι στη Τώρα της Ταράς, του αρέσει εκεί . ΋μως φοβάται, ο Ώλέξανδρος φοβάται γιατί οι χαρές είναι σαν τα σύννεφα, μικρά και αδύναμα, που με ένα δυνατό άνεμο εξαφανίζονται . Έτσι ήταν κι εκείνη, ήταν ο άνεμός του, ο οποίος του εξαφάνισε όλες τις χαρές και τη ζωντάνια του και άφησε πίσω ένα ζωντανό σώμα με νεκρή ψυχή . Πκυφτός περπάταγε μαζί με μία μάζα από συνηθισμένους ανθρώπους, με πρόσωπα χωρίς συναίσθημα και βουτηγμένα σε ένα βίαιο μοτίβο, σε ένα άπληστο μοτίβο. Μύπνημα, δουλειά, σπίτι και πάλι και πάλι. Νι μαύροι κύκλοι κατοικούσαν μόνιμα κάτω από τα μάτια του. Ε σκέψη του ταξίδευε στο παρελθόν, στο κοντινό, αλλά ταυτόχρονα φάνταζε τόσο μακρινό! Κάης ήταν τότε, το θυμάται σαν σήμερα. «Ζεέ μου! Τίλια συγγνώμη! Γίμαι τελείως στραβή.. .» τα κόκκινα μάγουλα της ξανθιάς κοπέλας μπροστά του τον έκαναν να χαχανίσει. «Βεν πειράζει. Βεν το έκανες και επίτηδες. .. έτσι δεν είναι;» ο Ώλέξανδρος την κοίταξε δήθεν καχύποπτα. « Ρ…τι;» η κοπέλα τραύλισε ντροπιασμένη. «Συσικά και ό…όχι !» Ν Ώλέξανδρος ξέσπασε σε γέλια. «Πε πειράζω», της έδωσε ένα φιλικό χαμόγελο μαζί με τα βιβλία που είχαν γλιστρήσει από τα χέρια της. «Φ, εντάξει!» Ν μελαχρινός νεαρός κοίταξε την πλάτη του ντροπαλού κοριτσιού καθώς έφευγε, ανασήκωσε του ώμους του και προχώρησε ανάμεσα. Ξού να ήξερε ότι αύτη ήταν η αρχή του τέλους! Ε αρχή της καταστροφής του! «Ν θάνατος είναι το πιο φοβερό απ‟ όλα, γιατί αποτελεί το τέρμα πέρα από το οποίο πιστεύεται πως δεν υπάρχει τίποτα, ούτε καλό ούτε κακό, γι‟ αυτόν που πέθανε », λέει ο Ώριστοτέλης. Κερικές φορές απλώς αναρωτιέται αν είναι καλά , αν υπάρχει ακόμα η ψυχή της και αν είναι εκεί, γιατί δεν τον επισκέπτεται στα όνειρά του, γιατί δεν του χαρίζει λίγες στιγμές ευτυχίας, κι ας είναι μια ψευδαίσθηση, γιατί πια μόνο τότε τη βλέπει, μόνο όταν καταπίνει τις χρωματιστές καραμέλες, μόνο όταν βυθίζει τον εαυτό του στον πάτο, όταν γίνετε πέτρα στο βυθό, μόνο τότε έχει το δικαίωμα να τη νιώσει. Ρα ναρκωτικά έγιναν η ομπρέλα του για τη βροχή που τον έδερνε αλύπητ